.: دوشیزه مترسک :.

یکجور یبوست نوشتاری

miss-scarecrow — Thu, 17 Dec 2009 09:40:43 GMT

حرف کم ندارم برای نوشتن، لحظه در روزهایم کم نیست برای نگاشتن؛ راستش انگار دارم از دست می دهم همه ی عادتهای خوبم را. وگرنه باید بنویسم از این روزهای عجیب و غریب، کافه آنان و جای خالی سنگ سوم، پرفورمانسی که با هم دیدیم، آنهم در کافه ای که قول داده بودم نروم، دستت را که بسته بودی و همه ی اشتیاقم برای آنکه بخواهم در بغلم بگیرمت اما تو فکر نکنی جای "دیگری" گرفته امت، جای کسی که امکان ندارد بتوانم نخواهم. باید بنویسم از درسهایی که انبار می شوند، از درصدهای آزمونهای آزمایشی، از چهاردیواری خانه و صدای دلنشین خرد شدن دنده هایم. باید خیلی حرفها بزنم، ماهها حرف دارم برای نوشتن.

چشم غریبه می خواهم... برای خوانده شدن.

پ.ن. این پست شاید یعنی من دارم از این وبلاگ می رم. شاید.

خانم غمگین

miss-scarecrow — Thu, 19 Nov 2009 19:56:00 GMT

چايِ دم غروب را اگر خانم غمگين درست كند، چوب دارچين يا چند دانه هل هم مي اندازد توي قوري. خانم غمگين چراغها را روشن نمي كند، پشت ميز تحريرش نشسته، نور چراغ مطالعه صورتش را روشن كرده، پرده را مي زند كنار كه غروب را تماشا بكند، خانم غمگين كاش همين حالا به گريه مي افتاد. نهايتا" نيمه هاي شب است كه بغضش مي تركد و به دنبالش دو قطره ي درشت اشك ليز مي خورد روي گونه هايش و همانطور روي صورتش خشك مي شود. خانم كوچولوي غمگين به هن و هن افتاده، صداي نفس هاي بريده اش مي آيد و صداي دلنشين شكستن دنده هايش.

خانم غمگين اما،

دم نمي زند.

پ.ن. واقعا چي باعث شد من فكر كنم بلدم بنويسم؟

آسمان عاطفه ندارد.

miss-scarecrow — Thu, 05 Nov 2009 16:22:42 GMT

براي آسمان مگر فرقي هم مي كند كه من باز شدن چترها را دوست داشتم يا نداشتم؟

عکس از فوتوبلاگ پیکسل

یعنی ساعت 3 بعد از ظهر

miss-scarecrow — Wed, 28 Oct 2009 20:25:54 GMT

* براي من، مسير قدم هايت تا نيمكتي كه رويش نشستي به چلچراغ خواندن، يعني ساعت سه بعدازظهر، يعني يونيفورم مدرسه، يعني جزوه هايم توي بغلم، يعني آمدن براي ديدنت فقط. براي من، كافه آنانِ بعد از اين يعني "آنانمان، خاطراتمان". خيابانهاي شهر، سنگفرش ها، آدمها، يعني زندگي از راه حل "سرعت نسبي"، يعني زمين و زمان راكد و من سيال.

** در كله ام اين حرف دوست داشتني خانم وولف "موج" مي زند كه: "اين ديدارها، اين بدرودها، عاقبت مارا نابود مي كنند." بغض دخترك توي بغلم آرام مي شكند. خودداري آميخته با غرورش را دوست دارم –چه رازآميز است عالم اشك- و چه عجيب است دوست داشتن. و خب، چه ظريفند خاطره ها. كه مي فهمند وقتي قيچي مي كنيمشان –كه نصف مال من، نصف مال تو- درد مي كشند.

*** از خانه كه مي آيم بيرون، چشم مي گردانم دنبال رفتگر تپلي محله مان، اگر ساختمانمان را رد كرده باشد، يعني ديرم شده. پس اگر شنبه باشد، يا يكشنبه، بايد قدم هايم را بلندتر بردارم كه به كلاس فيزيك به موقع برسم. از خيابان كه مي گذرم، اگر خوابت را ديده باشم، يادم مي آيد. سوار تاكسي كه مي شوم، اگر پول خرد نداشته باشم يعني حواسم پرت بوده كه فراموش كرده ام از جيب بابا كش بروم. وارد مدرسه كه مي شوم هر "اگري" كه مي خواهد باشد، معمولا جمله ي ديگري دنبالش ندارد. جمله ي ديگرش پشت لذت آخرين سال دبيرستاني بودن گم مي شود.

لبه ی هفده سالگی

miss-scarecrow — Thu, 15 Oct 2009 14:04:35 GMT

انگار كه زندگي من پرتگاهي دارد و لبه اي كه هفده سالگي ام است. از لبه ي هفده سالگي كه نگاه مي كنم، زندگي عشق است و ديوانگي محض. ترجيح جنون به منطق است، آنهم در نهايت شعور. زندگي، بيفكر بودن و دلتنگ شدن است.

از لبه ي هفده سالگي كه نگاه مي كنم، سرم گيج مي رود و سقوط مي كنم.

سقوطي كه

محشر است.

miss-scarecrow — Mon, 12 Oct 2009 13:31:27 GMT

با منید دیوارها؟ با منید چنارهای بلند؟ با منید چراغ های نیم روشن کافه؟ با منید ثانیه ها؟ با منید آدم ها؟ با من؟

من که نیستم.

سیاه مست

miss-scarecrow — Wed, 07 Oct 2009 17:51:36 GMT

برنامه ي فشرده ام مجال هر كار اضافه اي را ازم مي گيرد. "اضافه" نه به مميز خودم، بلكه به تشخيص معلمين محترم و پيمانكاران جاده ي در دست ساخت آينده ام كه معارضي به مزخرفي كنكور دارد. دارم عادت مي كنم به نشستن پشت ميزتحرير و خواندن و تست زدن و تايم زدن توي دفتر برنامه ريزي. دارم عادت مي كنم به چرت "كوتاه" بعدازظهرها و خستگي پيش دانشگاهي و كلا" وظايفي كه طي اين سزارین روحی خواهم داشت!

كتاب نخواندنم اما مانع چرخ خوردنم بين قفسه هاي ادبيات و فلسفه ي كتابفروشي نمي شود كه قرار بوده ازش كتاب تست بخرم و برگردم. "فكر كردن" از يادم نمي رود. كمبود خواب را به جان مي خرم براي چند ساعتي فكر كردن در سكوت دوست داشتني شب، شعري يا جمله ي جالبي پيدا كردن از ميان فرمول هاي فيزيك و رياضي كله ام كه با روحيات بيگاهم سازگار باشد و نوشتنش روي وايت بردم و اس ام اس كردنش براي تو؛ كه هيچ وقت حتي به شنيدن صداي خنده هايت هم عادت نمي كنم.

«ديوانه!» ديوانه ام خب. شك داشتي مگر؟ "در تاريك-روشن لحظه هايي در زندگي روزمره فرا مي رسد كه به آن زيبا مي گويند."(1) به لحظه ي بغض كردن من در نيمه هاي شب زيبا مي گويند. به عشقبازي فرشتگان حتي در حضور روشن ماهِ تمام، كه من مي بينم و يادت مي آورم كه ببيني، زيبا مي گويند.

به "منِ بي تو" كه سكندري مي خورد و مثل يك سياه مست نقش بر زمين مي شود "زيبا" مي گويند.

(1) از تنهايي پرهياهوي هرابال.

گلیم روی میزتحریر

miss-scarecrow — Thu, 01 Oct 2009 10:29:05 GMT

راستش خیلی خوشم اومد از این گلیمی که مامان برداشته و انداخته روی میز تحریرم و کلی مامان رو به خاطر داشتن این حس زیبایی شناسی تحسین کردم. همین.

دست انداز ناگزير

miss-scarecrow — Mon, 28 Sep 2009 15:26:45 GMT

زندگی اگر چیزی جز همین روزمرگی مزخرف هم باشد، مغلوب كنكور و تكرار عادتهاي بيخود مي شود. نهايت مقاومتم هم خلاصه مي شود در چند خطي خواندن و موزيك گوش كردن و فيلم سبكي ديدن. نهايت مقاومتم نشنيدن خميازه هاي كشدارت است آنهم براي يكشب و نه بيشتر. شايد انتظار بيشتري هم نرود از من، كه خيال دارم بزرگترين دست انداز ناگزير رو به رويم را رد بكنم. "بزرگ شدن" و دارم رد مي كنم كه من، دارم فراموش مي كنم كه امروز، دمپايي هاي قرمز بچگي ام را بايد عوضي پايم بكنم تا زمين نخورم.

ناخن انگشت شصت پای چپ

miss-scarecrow — Sun, 20 Sep 2009 09:02:12 GMT

ناخن انگشت شست پاي چپم از گوشه ي سمت چپش به اندازه ي يك مربع به ضلع هشت ميلي متر كبود شده. نه كه كبوديش كاملا پيدا باشد، چرا كه رفته زير لاك قرمزي كه برداشته ام رويش زده ام، فقط سايه اي از كبوديش پيداست كه يعني لاك قرمز خوبي نخريده ام اوايل تابستان. كبوديش هم مال فشاريست كه پوتينم به انگشتهايم آورده، هفته ي پيش جمعه كه صبح زود با سيروس پاشديم و رفتيم كوه. حالا اينكه ناخن شست پايم چه ربطي به حرفهايي دارد كه چند ساعت پيش توي بالكن بلند بلند به خودم مي زدم و جواب مي دادم را نمي دانم. فقط جالب بود. چون من چند روزي هست كه عجيب در فكرم و اين احوالات كاملا" آشناست و به پاييز برمي گردد. كه پاييز براي من نه يادآور خريد خرت و پرت هاي مدرسه است كه هيچ وقت نخريدم و نه باراني كه دارد تابستان را مي شويد. پاييز فقط تولدم را يادم مي آورد و روز تولدم برايم نه روز كادوگرفتن ها و تبريك شنيدن ها و شمع فوت كردن هاست، نه روز نق نق كردن كه "روز تولدمم هيچ فرقي با بقيه ي روزاي گند سال نمي كنه". كه روز تولدم –يا بهتر، بيست و چند روز مانده به تولدم از روز اول پاييز- هل مي دهدم به اينكه باور بكنم بايد يكسال بزرگتر شده باشم. انگار كه يادم رفته باشد تمام اين يكسال را و بخواهم در چند روز باقيمانده هفده ساله بشوم. در چند سال اخير كه همينطور بوده. حالا چي شد كه يادم آمد افتاده ام توي سرازيري هفده ساله شدن؟ هان، چونكه پنج شنبه سرظهر كه داشتم لاك سورمه اي ناخن هاي پايم را پاك مي كردم كه قرمز بزنم، كبودي واضح ناخن شستم را ابدا" نديدم.